Naar goede traditie: een boekenlijst

Het werd weer eens tijd om deze site onder het stof vandaan te trekken (binnenkort meer!) en gelukkig is het precies het moment voor mijn jaarlijkse boekenlijst. Vorig jaar was het aantal gelezen boeken nogal teleurstellend, dus ik heb me dit jaar een schop onder mijn kont gegeven en ben ik vaker gaan lezen. Het doel van 45 boeken (dit kalenderjaar) dat ik mezelf op Goodreads heb gesteld helpt daar ook best wel bij. Enfin, tijd om de boel op een rijtje te zetten.

  • De levens van Jan Six – Geert Mak +
  • Ondijk / Punt – Barry Smit + (Ondijk) +/- (Punt)
  • 51 mythes over wat goed zou zijn voor de economie – Mirjam de Rijk+
  • Herinneringen in aluminiumfolie – Jamal Ouariachi +
  • De ondergrondse spoorweg – Colson Whitehead +/-
  • Daar komen de vliegen – David Pefko +
  • The curious incident of the dog in the night-time – Mark Haddon (E) ++
  • Je hebt het niet van mij, maar… – Joris Luyendijk +
  • Mark Rutte is lesbisch – Raoul Heertje +
  • Problemski hotel – Dimitri Verhulst +
  • Dolle mythes – Linda Duits +/-
  • Utopia – Thomas More ++
  • De Stamhouder – Alexander Münninghoff +
  • Schloβ Gripsholm – Kurt Tucholsky (D) +/-
  • Het Rosie Project – Graeme Simsion +/-
  • De eeuwige jachtvelden – Nanne Tepper +
  • Het tegenovergestelde van een mens – Lieke Marsman +
  • Kleine landjes – Jelle Brandt Corstius +
  • Wij zeggen hier niet halfbroer – Henk van Straten +
  • Sproetenliefde – Maren Stoffels –
  • HhhH – Laurens Binet –
  • Hitlers kanarie – Sandi Toksvig ++
  • Herinnering aan mijn droeve hoeren – Gabriel García Marquez +
  • Muidhond – Inge Schilperoord +
  • Echte mannen eten geen kaas – Maria Mosterd –(—)
  • De zaak 40/61 – Harry Mulisch +
  • Beatrijs – anoniem +
  • De Kick – Helen Vreeswijk –
  • Malva – Hagar Peeters +
  • Gaten – Louis Sachar –
  • En we noemen hem – Marjolijn van Heemstra +/-
  • Voetballen of vechten – Herman van Campenhout +/-
  • Het lijden van de jonge Werther – Johann Wolfgang von Goethe –
  • Stella A-Z – Johan van Zonnenberg —
  • Wees onzichtbaar – Murat Isik +
  • De consequenties – Niña Weijers +
  • Januskop – Johan Zonnenberg –(—)
  • Notes on nationalism – George Orwell (E) +
  • De avond is ongemak – Marieke Lucas Rijneveld +
  • Concept M – Aafke Romeijn +/-
  • Berichten uit het tussenhuisje – Henk van Straten +/-
  • Orewoet – Emy Koopman +/-
  • Underdog – Elfie Tromp +
  • Odysseus, een man van verhalen – Imme Dros +/-
  • Ooggetuigen van de Middeleeuwen – diverse auteurs +
  • Borealis – Marloes Morshuis +
  • Orgelman, Felix Nussbaum. Een schildersleven – Marc Schaevers –
  • Met mij gaat alles goed – Jan Simoen +
  • Onder de Paramariboom – Johan Fretz +
  • Autumn – Ali Smith (E) +/-
  • Als het zaterdag wordt – Nicci French –

Goeie comeback, met deze 51 boeken! Daar zitten natuurlijk wel een paar smokkelboeken tussen (zoals Notes on Nationalism, dat eigenlijk een essay is, of Beatrijs, dat je echt in een half uurtje gelezen hebt), maar toch ben ik wel tevreden.
Het is opvallend dat de twee boeken met de hoogste waardering (++) beide jeugdboeken zijn. Ik heb ook een hoop prut langs zien komen dit jaar, maar over het algemeen kan ik jullie van harte aanbevelen af en toe eens een jeugdboek ter hand te nemen, die zijn soms in al hun eenvoud nogal mind blowing.

Het streven voor komend jaar? Meer dan 52 boeken, meer boeken in het Engels en Duits, meer klassiekers. Over een jaar mogen jullie meekijken of dat gelukt is.

#Plog 3

Gisteren was ik niet ingeroosterd om debatten af te nemen, noch om te surveilleren, dus was ik ineens vrij. Het leek me weer een uitgelezen dag om te ploggen, maar daar heb ik nu alweer spijt van, want echt tijd om mijn foto’s om te zetten tot een verhaal, heb ik eigenlijk niet. Toch doe ik het.

Ik begon mijn dag met uitslapen en lezen in dit boek:

IMG_1100

Kan iemand Donna Tartt vertellen dat een boek niet per se van buitenproportionele omvang hoeft te zijn om goed te zijn? Overigens vind ik het tot nu toe best goed, maar wat uitvoerig. Kortom, Donna…

Verder stelde ik de zaken des levens nog even uit door dit spel te spelen:

IMG_1101

Is iemand al bij de vuur-levels? Wat een hysterisch gedoe!

IMG_1102

Ik had nog wat net niet rottend fruit liggen, dus daar maakte ik een ontbijt van.

IMG_1103 Kroft

Ondertussen bekeek ik mezelf eens goed en zag dat mijn haar steeds meer op dat van Robert van der Kroft uit de jaren tachtig gaat lijken. Het wordt tijd voor de kapper.

Verder zien mijn vingers er nog steeds zo uit:

IMG_1104

Ik kneusde mijn wijsvinger door met vrienden te volleyballen. Kneus.

Na vele contemplatieve momenten was het ineens heel laat:

IMG_1105

IMG_1107

En het was ook alweer juli! Ik moest mijn paspoort verlengen!

Gauw naar de clubsponsor voor pasfoto’s:

IMG_1108

En het was ook alleen maar dat ik naar deze pasfoto-makers ging omdat het onze sponsor is, want heel veel verder weg kun je niet af zitten van Dienst Burgerzaken.

Ik fietste daarna dan ook ongeveer de hele stad door. Onder andere over deze brug (in de verte):

IMG_1109

Wisten jullie dat er heel lang een grote witte vlek op deze Smeebrug heeft gelegen? Dat was omdat mijn opa daar een pot verf heeft laten vallen.

Ik arriveerde net op tijd bij Burgerzaken om nog zonder afspraak naar binnen te mogen.

IMG_1111

Ik had nummer D353, dus dat ging wel even duren.

Genoeg tijd om mijn foto’s eens goed te bekijken.

IMG_1112

Het kan ermee door.

Eigenlijk ging het best voortvarend, dus was ik redelijk snel weer thuis. Ik maakte een verslag van mijn trip naar Den Haag, maar moest onwijs lang op het uploaden van de foto’s wachten…

IMG_1113

…dus ging ik eerst maar wat orde op zaken stellen in de tuin.

IMG_1114

We hebben rupsen!

IMG_1115

Ik denk dat mijn telefoontotoestel ze net zo griezelig vindt als ik, want ik kreeg de rups niet scherper dan dit.

Er waren er nog meer:

IMG_1118

IMG_1116

Ik maakte mijn verslag af en ging Tom ophalen in Hilversum, want zo ben ik.

IMG_1119

Eenmaal thuis lag er nog allerlei nakijkwerk op me te wachten, maar om onduidelijke redenen ging ik toch liever voetbal kijken.

IMG_1120

 

Woordjes leren

Woordjes leren, of eigenlijk: Zweedse les – 3. Want in dat kader moet ik woordjes leren. En dat kan ik niet zo goed. Althans, niet als het gewoon rijtjes met woordjes zijn die verder nergens aan opgehangen worden. 

Toen er in de les gevraagd werd door een van mijn medeleerlingen of we ook woordjes mochten leren, hoopte ik vurig dat de docente zou zeggen dat het bijhouden van de woordjes uit de lessen genoeg zou zijn. Maar nee. Daarna hoopte ik dat het leren van woordjes facultatief zou zijn. Maar nee. Mijn medeleerlingen wilden zelfs heel graag overhoringen. En vanaf dat moment ben ik een beetje in paniek.

Het idee alleen al dat ik bladen vol woordjes moet leren brengt me terug in de zwartste periodes van mijn middelbareschooltijd. Avonden achtereen zat ik te stampen en te blokken, vooral voor Frans, Latijn en Grieks. Mijn moeder ging zelfs speciaal een aantal avonden op cursus bij mijn docent Grieks om het alfabet te leren, opdat ze mij kon overhoren. Ik heb kaartjes gemaakt, ik heb met lijsten gewerkt, ik heb me uren en uren laten overhoren met meestal als enige resultaat dat ik de dag van de toets de helft alweer vergeten was. Frans en Grieks heb ik moeten laten vallen omdat mijn woordenschat gewoonweg te klein was om een zinvolle vertaling te maken of om een simpel boekje te lezen (dat heette overigens La mémoire blanche – een bijzonder ironische titel, besef ik nu pas). Engels, Duits en Latijn gingen me iets beter af, geen idee waarom, maar mijn docent Duits in de bovenbouw, die toch al geen hoge pet van me op had, maakte me evengoed uit voor lui (overigens zonder dat ik er zelf bij was) omdat hij dacht dat ik weigerde te leren.

Goed, nu moet ik dus wederom woordjes leren. Ik durf te beweren dat ik het grootste deel van de woorden die in de lees-, spreek- en luisteroefeningen voorkomen al ken. Ik heb prachtige woordenlijsten aangelegd en omdat ik ze al gehoord of gezien heb in context, is het opschrijven ervan bijna genoeg om ze te onthouden. Contextloze woordjes blijven echter met geen mogelijkheid hangen. Ik haat de werking van mijn geheugen! Als iemand tips heeft: ik hoor ze graag!

Wat zeg je? Dat ik mijn tijd beter kan besteden aan het leren van woordjes dan aan het schrijven over mijn onvermogen daartoe? Ehm…

foksuk_nieuwe_onderwijsmethode

Douwe

Mijn middelbareschooltijd vond ik niet per se heel erg leuk. Ik vond het vooral heel erg lastig om niet al te zeer uit de toon te vallen bij mijn mede-gymnasiasten, om de sociale en culturele mores een beetje bij te houden en überhaupt ieder jaar weer over te gaan. Lange tijd heb ik bij voorkeur zo min mogelijk aan het Christelijk Gymnasium in Utrecht teruggedacht.

Tegenwoordig ben ik van mening dat ik op ongeveer de allertofste school van Nederland heb gezeten. En dat ik niet per se ‘de mooiste tijd van mijn leven’ heb beleefd, maar toch in ieder geval ‘best een leuke tijd’. Even terzijde: in ons examenjaarboek schreef een van mijn klasgenootjes dat het ‘de mooiste tijd van haar leven’ was geweest – in mijn ogen betekent dat dat je leven maar beter voorbij kan zijn op dat moment, maar wellicht is dat een wat al te letterlijke interpretatie van deze verder nogal onnozele uitspraak.

Hoe dan ook, in de loop der jaren veranderde mijn kijk op mijn schooltijd dus best wel. Dit gebeurde niet zomaar, daar waren wat stapjes voor nodig. Zo was er een memorabel afscheidsoptreden van enkele pensionerende docenten waar ik in een vlaag van spontaniteit besloot naartoe te gaan. En waar bleek dat ik mezelf gelukkig mocht prijzen omdat ik les had gehad van een aantal zeer intelligente, bevlogen en creatieve docenten. Enkele jaren later was er een reünie waar ik me ineens thuis voelde tussen de mensen met wie ik jarenlang naar school was gefietst, mijn boterhammetjes mee had gegeten en mee had gepoold in de tussenuren. Langzaam ontstond het besef dat ik wel degelijk deel uitgemaakt had van de gemeenschap die het CGU vormde, dat ik heus wel gezien was door de docenten aldaar en dat mijn jaargenoten me echt niet allemaal die gekke outcast vonden die ik wel in mezelf zag. Wee mijn onzekere puberbrein van weleer!

Een van die docenten waar ik hierboven al even over sprak, was Douwe Werkman. Docent godsdienst in de onderbouw en docent maatschappijleer in de bovenbouw. Het vak bleef overigens nagenoeg hetzelfde, maar voor de inspectie was het nodig dat school beide vakken op het curriculum had staan, legde Douwe ooit eens uit. We gingen met Douwe naar Amsterdam, in de tweede klas naar het Anne Frankhuis, in de vierde naar de Hare Krishna’s. En als we niet met de bus mee terug naar Utrecht wilden, mochten we ook wel zelf met de trein naar huis – kom daar nog maar eens om!

Aan einde van de vierde gingen we, ook met Douwe, op turbotrip naar Parijs: ’s ochtends in alle vroegte in de bus, op ramkoers door het Louvre opdat we in ieder geval alle hoogtepunten zouden zien, met de metro langs alle andere hoogtepunten en als je liever zelf door Parijs struinde, was dat ook prima. Als je maar op tijd terug was voor de bus, die dezelfde dag weer terugreed. Bijna was onze trip trouwens niet doorgegaan, omdat het jaar voor ons enkele jongens met hun stonede hoofd bij de verkeerde Notre Dame hadden staan wachten en uiteindelijk door hun ouders in Parijs opgehaald moesten worden. De schoolleiding vond dit niet heel amusant, maar Douwe wist hen te overtuigen van de educatieve meerwaarde van deze reis en als wij allemaal beloofden dat we niet bij de verkeerde Notre Dame zouden eindigen, dan mochten ook wij gewoon weer gaan.

In de lessen van Douwe trokken de vreemdste paradijsvogels aan ons voorbij: sekteleden, Heilsoldaten, ex-drugsverslaafden en vertegenwoordigers van de JOVD. Aan het begin van het jaar maakte je een keer een SO’tje, daar haalde je een 7 of een 8 voor (en als je een keer een kerkdienst van dominee Douwe bijwoonde, kreeg je een 9) en dat cijfer bleef de rest van het jaar staan.

Vandaag was ik bij de afscheidsdienst van Douwe. Douwe is, 70 jaar oud en dus eigenlijk nog te jong, deze week overleden. De dienst was in zijn ‘eigen’ Klaaskerk, waar hij enkele jaren geleden met zijn collega’s afscheid nam van school. De school waar hij jarenlang werkte, maar waar hij ook ooit als leerling vanaf getrapt werd omdat hij met zijn schoolband ‘Apache’ van The Shadows wilde spelen, wat volgens de toenmalige schoolleiding echt niet door de beugel kon. Dat nummer speelde hij overigens op dat bewuste afscheid alsnog.

Ik ben blij dat ik bij dit afscheid aanwezig kon zijn. Ik vrees dat er de komende jaren nog meer van deze momenten gaan volgen, want veel van de aanwezige oud-docenten zagen er inmiddels redelijk oud en broos uit. En nee, ik ga heus niet naar alle afscheidsbijeenkomsten, maar wel van hen die voor mij nog steeds een ijkpunt vormen voor de docent die ik zelf wil zijn. Douwe was zo’n ijkpunt en Fanny, Joop, Adriaan, Piter, Sipko, Ed en Ellen, ik hoop van harte dat jullie nog heel lang zullen leven, maar als het tijd is om van jullie afscheid te nemen, zal ik erbij zijn.

image