Bergen op Zoom

Als je wel eens over de A58 naar of uit Zeeland rijdt, ken je hem wellicht: de Brabantse wal. Zeker als je uit Zeeland komt, valt ‘ie nogal op. Je bent gewend geraakt aan oneindige vlaktes en ineens doemen er aan je rechterhand een soort, tja… heuvels op. Ik ben al jaren gefascineerd door dit vreemde stukje landschap, dus werd het tijd om het van dichtbij te gaan bekijken.

De Groene Wisselwandeling van Bergen op Zoom bleek eroverheen te gaan, dus haalden we die uit onze wandelmap en togen we naar Bergen op Zoom. Ik wist ongeveer niks van Bergen op Zoom, maar het bleek een heel leuk stadje. Ze hadden er allerhande oude gebouwen en een park aan de Binnenschelde, wat vroeger gewoon de Oosterschelde was.

image

image

image

Tegenwoordig heb heb je hier tv-programma’s voor.

image

Uitzicht over het water.

image

En de andere kant op: uitzicht over de stad.

Bij de boulevard aangekomen, klom ik op een klein torentje voor een nóg beter uitzicht.

image

Dat was minder indrukwekkend dan gedacht. Tom keek ondertussen even op de route.

image

We moesten nog een stukje langs het water.

image

We liepen door een dertien-in-een-dozijn nieuwbouwwijk, maar kwamen toen al heel gauw in een prachtig natuurgebied uit, met gras en kreken en uitzicht op het Markiezaatsmeer.

image

image

Deze zwaluw was niet in z’n eentje, dus maakt wellicht zomer. Ofzo.

image

De NS vindt dit soort foto’s (terecht!) niet oké, maar ik kan jullie verzekeren dat er met vier treinen per uur geen enkel gevaar dreigde.

Hierna ging het landschap al gauw over in de bewuste wal, met bos en zand en hei.

image

image

image

Ten slotte belandden we in een toeristische hel, met klimbossen, parkeerplaatsen en heel veel mensen. Fijn hoor, dat iedereen van de natuur wilde genieten, maar moest dat nu echt allemaal tegelijk en hier?

Het laatste stukje van de route leidde ons niet door per se het allermooiste stuk van Bergen op Zoom, de terugreis duurde een uur langer vanwege een aanrijding en gedurende de terugreis ging ik me steeds beroerder voelen, dus gelukkig heb ik de foto’s nog om te zien dat het eigenlijk best een geslaagde dag was.

Van den vos Reynaerde

Een van de gaafste verhalen uit de Middeleeuwen vind ik Van den vos Reynaerde: het heeft humor, het heeft spanning, het heeft seks en het heeft een slimme plot-twist op het eind. Menig modern schrijver kan hier nog een puntje aan zuigen. Die Willem toch!

Zoals bekend, was ik de afgelopen dagen in Zeeland. Ik was al veel vaker in Zeeland, maar nog niet eerder bracht ik een bezoek aan Hulst, waar ze Reynaert ongeveer in de adelstand hebben verheven. Ik ging op zoek naar Reynaert en werd niet teleurgesteld.

Nog voordat je de stad daadwerkelijk betreedt, struikel je al over een monument. Is het niet prachtig?

image

Verder ging het, op zoek naar meer! Zoals deze feestelijke verlichting:

image

Of deze apotheek:

image

In het museum:

image

En op straat:

image

Ik probeerde ook een vlag op de foto te zetten, maar dat lukte, ook na vijf pogingen, niet. Hij wapperde steeds net op het verkeerde moment 😦 Tom deed ook een poging en hem lukte het wel:

image

Die zwarte vlek, ook dat is Reynaert.

Eigenlijk is al die Reynaertverering wat vreemd, want het was een lul van een vos. Hij bepiste wolvenkindertjes, verkrachtte hazen en vermoordde kippen. Nou ja, dat laatste doen vossen wel vaker, maar ik bedoel maar. Volkomen terecht dus dat ook andere personages geëerd worden:

image

Ook Tibeert kwam even aanlopen:

image

Verder er was er in Hulst niet zo heel veel te beleven, dus reden we nog even door naar Sint-Niklaas, in België (lees allemaal Sprakeloos van Tom Lanoye, doen hoor) en ook daar woonde Reynaert, in een winkelcentrum:

image

Mocht je trouwens ooit in Sint-Niklaas belanden, ga dan ook even hier naartoe:

image

Hier hebben ze echt erg lekkere soep en bij de koffie serveren ze de lekkerste spekjes van België. Ik mocht een zakje van ze kopen, omdat ze me vertelden dat ze verder alleen bij de groothandel te krijgen waren. Even verderop bij de Leonidas-winkel bleken ze ze ook te hebben, dus ik kocht gewoon nog een zakje.

Uit eten in Vlissingen

Iemand vond het een goed plan om vandaag uit eten te gaan in Vissingen (ik) en iemand anders vond het een goed plan om dat lopend te doen (overduidelijk niet ik). Toch stemde ik in, want een stukje wandelen vind ik op zich niet het allergrootste probleem en nu kon ik ook gewoon wijn drinken bij het eten.

We legden deze route af (en vice versa):

image

Dat betekent dat we dwars door de duinen moesten en dat was heen nog best wel leuk, vooral omdat het mooie foto’s opleverde:

image

Het duurde echter nogal lang voordat we het doel bereikten (een Grieks restaurant in Vlissingen, het maakte niet per se uit welk) en ik voorzag een pittige terugweg.

Gelukkig brachten deze gloednieuwe jongens me all the way – and back. Wat een helden!

image

We bereikten restaurant Posseidon, dronken de obligate ouzo, aten ons voorgerecht en toen viel de stroom uit. Wat een avontuur!

image

Net toen we besloten dat het echt te lang ging duren, werd het probleem opgelost en toen hebben we toch ook maar ons hoofdgerecht afgewacht. Van alle schrik liet de kok het vlees wat al te lang op de grill liggen, maar de vegetarische componenten (mijn maaltijd) waren prima te pruimen.

De terugweg legden we in recordtijd af en nu ga ik slapen. Morgen vertel ik over Reinaert de Vos, keispannend!

Verjaardagscadeau: Zeeland

Voor mijn verjaardag kreeg ik heel veel cadeaus (zeker als je in aanmerking neemt dat ik helemaal niet thuis was op mijn verjaardag) en een daarvan was een paar overnachtingen in een hotel in Zeeland. En daar ben ik nu.

De eerste tussenstop was een wandeling in Serooskerke, waar je weer uit bent voor je er erg in hebt.

image

Verder ging de wandeling langs allerlei mooi watergebied, waar ik smienten, kuifeenden en een zebra-eend zag die ik nog niet heb kunnen definiëren. Helaas waren ze te ver weg om ze op de foto te krijgen. Het meertje lukte wel:

image

We liepen door heel veel blubber en van de klei aan mijn schoenen had Hella Jongerius vermoedelijk een stevige vaas kunnen maken. De vergezichten over de Oosterschelde en de voormalige polders maakten gelukkig een hoop goed:

image image image

Kijk, daar ben ik!

We zagen ook mensen die allerlei onduidelijke dingen aan het doen waren, zelfs ín zee:

image

Het bleken uiteindelijk leden van de Jonge Vlaamse Natuurvorsers te zijn, op zoek naar vogels. Of nou ja, die naam heb ik zelf verzonnen, maar voor de rest klopt het. Ze waren op zoek naar lepelaars, die ik later inderdaad zag. En zij niet, geloof ik. Verder kwam ik nog langs mijn favorietste plaatsnaambord:

image

En een paar jaar geleden waren dit nog allemaal weilanden:

image

Nu is het een vogelwalhalla en dat heeft zich in de vogelwereld snel rondgepraat: het was er superdruk met ganzen en steltlopertjes assorti en wederom een lepelaar. Die uiteraard ook hier niet op de foto staat.